Kleine Wereld

... is gelijk aan +1kg/week = ai = dubbel ai = eens overleggen met mijn ros of em gaat uit elkaar vallen na een rondje van 70 km.

Dat komt ervan als je in de watten wordt gelegd door vrienden en familie hé.

Het waren echt twee super goeie weken. Het was wel wat rond geloop en gedaan en ik heb niet iedereen kunnen bezoeken die ik wou bezoeken (sorry!), maar ik heb me super goed geamuseerd! Desondanks dat mijn oud aluminium ros in .be niet rijklaar was (als in rijp voor 't stort). Maar ik kon het ros van mijn mama af en toe lenen, dat was toch ook al iets.

De terugkeer naar .fr verliep echt wel vlot, al was er even een verwarring in het station van Lille. Ze riepen namelijk wat om, haalden de melding van de tgv die ik moest hebben van het bord en deden alsof hun neus bloedde om dan vervolgens 10 minuutjes voor het vertrek de melding + het spoornummer er vlug terug tussen te schuiven en dan maar spurten met al mijn gerief naar spoor 46
(ah la belle france)

Mijn sympathieke zwijgende buurman op de tgv tussen Lille en Nantes had zo'n asus eee-pc en ik maar aan het kijken of er soms een Linux op stond. Maar helaas.

Direct vanaf de lancering van de tgv over de ijzeren weg ging hij film zitten kijken waardoor er van conversatie animatie geen sprake was en ik dus maar wat muziek in mijn oren propte en ging zitten schrijven.

Halverwege sliep de helft van de trein behalve het kleine meisje voor me. Dat had van mammie en pappie niets te doen gekregen en ging daarom maar zitten ronddraaien op de stoel en proberen de aandacht te trekken van zoveel mogelijk buren. Op drie kwart van de rit zei mamma dat het wel genoeg was geweest en ze wat moest slapen. En toen sliep weer heel de trein, behalve de kerel naast mij die eens vloekte omdat zijn laptop geen sap meer had. Hij ging een boek zitten lezen dus weer geen conversatie. Ik schreef nog wat, keek nog wat uit het raam tot het donker werd en dan ging ik nog wat zitten dromen. Gelukkig houdt mijn oude mp3speler het nog wel lang genoeg uit om de overtocht .be - .fr te maken.

Waaraan je trouwens weet dat je weer thuis bent in de studentenstad is: dat er een leuke knul op de tram stapt met een groot gebruikt bierglas nog in zijn hand en dan samen met zijn maat liedjes begint te zingen en er dan de volgende halte weer af moet.

Dat het Frankrijk is weet je aan het feit dat de twee kortgerokte, piekfijn opgemaakte dames naar me keken met een blik van "ola, bosmens nog niet gehoord van een stijltang en een lippengloss?". Niet dat het mij wat kan schelen, als mensen zich geroepen voelen dode dieren etc. op zichzelf te smeren doen ze maar
Ik blijf liever mezelf, die verdwaalde Belg in .fr.

(en nee ik ben geen française! Ik ben Belg in hart en nieren)

Btw, mijn bierglazen hebben de trip wonderbaarlijk overleefd!

Tot gauw!