Kleine Wereld

Vanmorgen als mijn wekker zich liet horen besefte ik één ding, ik wou best nog wat blijven liggen. Niet alleen door een keelpijn. Het was alsof mijn keel dat wist dat ik eigenlijk nog niet naar 't werk wou. Maar omdat ik wist dat mijn vakantie voorbij was.
Maar niet getreurd, ik wou eigenlijk wel eens kijken wat er gebeurd was op twee weken tijd dus ik mijn bed uit.

Het probleem met mij en opstaan is dat ik ofwel ervoor zorg dat ik ofwel twee zeeën van tijd heb of helemaal geen.
Op een eerste werkdag na een vakantie neigt dat naar helemaal geen.

Dus omdat zoeken tijdverlies is, twijfelde ik of ik het zou durven met mijn wandelschoenen op mijn fiets te springen. Dan twijfelde ik of ik dan niet beter mijn fietsschoenen zou aandoen omdat die ook nog naast het schoenenkastje stonden.

Na wat getreuzel en wat gevloek op mijn laksheid wat betreft opruimen op een vakantie-zondag, vond ik mijn "werkschoenen" nog ingepakt in een plastic zak onderin mijn grote waterdichte fietszak die over en weer geweest is naar .be.

Op naar het werk dacht ik dan, tot ik mijn voorlicht in 't oog kreeg en dan de klok.
Voor de zoveelste keer was de tijdelijke reparatie gelost en ik had eigenlijk geen tijd om het te maken. Maar het regende dus eigenlijk wou ik niet vertrekken zonder...
Dus jawel, ik nam een extra minuut of twee gevloek om dat idiote licht weer stevig dicht te tapen met het gedacht aan hoe dit echt geen goede start was voor een eerste dag. Maar niet getreurd, we zijn bijna op weg.

Eenmaal op 't werk, met de grote vrees dat mijn chef voor mijn gearriveerd was, moest ik ontdekken mijn vrees voor niets was geweest.
Erger nog, er lag een post-it op mijn te wachten met als boodschap mijn nieuw paswoord.

Het is moeilijk uit te leggen maar zo'n post-it doet sowieso al doemscenario's afspelen in mijn hoofd. Alles wat er mis kan gaan met een LDAP-account is onnoemelijk, vooral 200% vertraging op mijn werkschema en met mijn baas als enige gemachtigde om LDAP-accounts te fixen (buiten de afwezige D.) was er nog niet.

Na een schietgebedje begon ik er aan. En ik zou vanaf de eerste maal ingelogd geweest zijn mits de verantwoordelijke voor de post-it had gespecifieerd of het een :, ; of i was dat er op het einde moest komen. Vooral omdat dat laatste karakter herhaald was kun je mijn zucht al inbeelden als ik alle combinatie aan het proberen was.

Een babbeltje met R. en wat rond geloop later was ik ingelogd.
Ondertussen was er ook nog telefoon geweest van de andere kant van het bedrijf waar ze geen internet hadden en R. kon dat confirmeren.
Een website bedrijf zonder internet... hoe mooi

Dan besloot ik iets dodelijk te doen. Mijn paswoord veranderen in iets interessanter. Een klein uurtje later, als J. (mijn chef) nog maar net gearriveerd was, kreeg de server helemaal de hik en spuwde mijn account terug uit alsof het met ganzenlever gevulde spruitjes waren.

Gevolg: geen SVN, geen mail, geen projectbeheer, niks. Alleen ASA (ons niet-intuïtief programma om werkuren in te geven) werkte nog en dat had ik nu net niet nodig.

Maar ik was niet de enige, ook iemand van onze grafische afdeling had het zitten.
Dus dan maar duimen zitten draaien tot J. het gevonden had, want ik moest mijn project kunnen synchroniseren voor ik begon aan het project. En ik kon hem niet echt helpen mits ik al jaren geen Windows Server of LDAP configuratie meer van dichtbij gezien heb.

Omdat ik dan toch niets aan het doen was mocht ik rustig de php4 server weer uit de doden doen opstaan, althans de apache toch. Want die bleek helemaal niet meer op te starten. Ik denk dat de servers gewoon weten dat Y. én D. vakantie hebben deze week.

Tegen elf uur hadden we alles inclusief LDAP weer functioneel en was ik al weer duchtig aan het werk. Tegen 12u30, net als ik mijn werk in de richting van onze SVN-server wou smijten om vervolgens mijn middagpauze te gaan nemen, kreeg LDAP weer de hik en besloot ik het er dan maar op te wagen mijn werkpost onbemand te laten zonder mijn scherm te vergrendelen. Ik vreesde allerhande flauwe grappen als ik terug kwam, maar dat bleef wonderwel uit.

Er heeft wel iemand al mijn balpennen gepikt!

Gelukkig was het einde van de werkdag wat minder turbulent. Het was me wat, die eerste werkdag.