Kleine Wereld

Zaterdagochtend om 8u15 stond ik in het midden van een groepje gepensioneerden. Het groepje werd steeds groter naar mate de tijd vorderde en er werd vriendelijk handen geschud. De valse tanden en de wit met blauwe karretjes schitterden in de zon. Toch schoven de karretjes nerveus maar haast onzichtbaar vooruit. Hier en daar werd een linke blik geworpen, buren en vrienden werden uitgemeten.
Vooraan, één meterje van het groepje verwijderd stond de spelmeester. Hij was op zijn paasbest met een net pak, wit hemd en donkere das. Ook hij bekeek de groep spelers en schudde bedenkelijk zijn hoofd. Dat 8u30 maar niet te lang meer weg blijft, dacht hij en wandelde om 8u25 heel demonstratief over de startlijn alsof hij aangaf dat het niet de moeite was een valse start te veroorzaken. Maar de karretjes bleven even nerveus millimeter per millimeter onzichtbaar dichterbij komen, samen met het wat losmaken van de spieren (de lachspieren vooral). De spelmeester fronste zijn wenkbrauwen maar vertrouwde op de almachtige om het vlot te laten verlopen. Om 8u29 haalden de spelers allemaal hun vuilste 'ikke eerst' blik boven en de competitiefste karretjes kwamen nu op gelijke hoogte te staan. Alle blikken werden steevast gefocust op de spelmeester, allen gespannen wachtend op zijn signaal. Het duurde nu niet lang meer, dat wisten ze allemaal. Iedereen hield zijn adem in.
Klokslag 8u30 gaf de spelmeester het signaal. De spelers, met de oudsten eerst, schoten uit de startblokken, de karretjes werden, desondanks de meest koppige wieltjes, vlot over de startlijn geduwd. Er werd niet meer omgekeken, vrienden en familie werden vergeten, misschien zagen ze elkaar nog wel eens aan de kassa. Reumapijn en wandelstokken bestonden plots niet meer. De race was begonnen. Zonder blikken of blozen schoten de spelers de eerste rayon door op weg naar de eindmeet.
Maar niet zonder eerst een fronsende blik te werpen op de jongste die met haar oranje kaartje eerst nog een spitstop maakte voor een vrijkaartje voor de doping controle.

Ik vroeg me af waarom ik echt de enige was die met een brede grijns het schouwspel aan de voordeur van de winkel bekeek. Het voelde echt totaal komisch. De eindmeet werd door mezelf in een persoonlijke recordtijd gehaald van 20 minuten (betaald en al, met zo'n zapper zodat ik zelf alles kan inflitsen en die dame aan de kassa dat niet voor mij moet doen) waardoor er nog ruim wat tijd over bleef om een blik te gaan werpen elders. En we konden nog met hetzelfde tramkaartje terug naar huis, was dat niet mooi?

De dag bleef mooi hoor. Weet je nog dat ik het had over die 21 stappen tot het verspillen van 4 avonden? Wel maandag om middernacht was mijn overschrijving gedaan, op woensdag kreeg ik in het bestellingsvooruitgangsveldje op de website van de winkel eindelijk te zien dat ik weldra gebeld zou worden of dat er een mailtje gestuurd zou worden, want ze hadden mijn betaling ontvangen en mijn bestelling werd naar de winkel van mijn keuze versleept.
Op vrijdag kreeg ik achterdocht want ik had nog niets gehoord en weldra is bij mij toch wel weldra
Vrijdagmiddag besloot ik om één of andere reden toch wel eens te neuzen tussen mijn spammails en jawel, de winkelier had ze daar verstopt. Op donderdag zelf al waren de mails toegekomen. Ze vertelden dat mijn bestelling vanaf vrijdag kon worden afgehaald. Maar wat jammer toch dat ik het pas 's middags zag en zo de kans had mislopen om hen 's middags te gaan storen. Deze zaterdag echter konden ze het niet ontlopen. Ik had mijn factuur en mijn bestelbon afgeprint, ik had allerhande documenten bij om mijn adres en mijn naam te kunnen bewijzen en gewapend met een brede grijns ging ik op weg.
Eenmaal in de winkel (vlak na openingstijd om 10u15) vroegen ze mij wel naar mijn identiteit maar verder niets. Het pakketje werd galant opgehaald uit de stock.
Het was trouwens zeer amusant om de winkelierster te zien besluiten dat ze eerst wel wou proberen om op de rode stoel met wieltjes te gaan staan om het pakketje van het rek te halen en er dan toch van af stapte omdat ze toch net groot genoeg was om er aan te kunnen en toch niet te veel gezichtsverlies wou moest de stoel wegschuiven en ze met doos en al naar beneden zou tuimelen.
De doos waarin het vervoerd was, was wat gebutst en gescheurd maar de inhoud was intact, dus nam ik mijn aanwinst met grote glimlach mee.

Het grote geluk moest wel even worden afgewisseld door de melding dat R. het niet zou halen tot in .fr. Hij had het al een paar keer beloofd en ook dit keer was het niet gelukt, de griep had hem gevonden voordat hij ook maar kon gaan denken aan vertrek. Heel heel heel erg jammer. Ik wens hem veel beterschap tho'.

In Culture Vélo, de sinds kort door mij goedgekeurde fietswinkel op de Route de Vannes, ben ik mijn ros gaan afleveren voor een grote operatie. Ik ben hem helaas kwijt tot 2 oktober. De vriendelijke winkelier had het zo druk dat hij er echt niet om heen kon.
Ik vroeg hem of hij geen vervang-ros kon meegeven, maar dat ging ook niet. Dubbel zo spijtig als het ware.
Maar op 2 oktober krijg ik mijn ros terug, volledig gerevalideerd. Ondertussen kan ik me wel bezig houden met het oppeppen van mijn reserve ros. Die met de geweldige vleugelmoeren. Zodat ik toch een ros heb dat mij overal in sneltempo kan brengen.

(wish me luck)

Tot gauw!

Lisje