Kleine Wereld

Zo ga ik hem voortaan noemen denk ik, 'grootje'. Want mijn reserve ros is eigenlijk al wel op leeftijd. De naam staat dan weer in fel contrast met de echte grootte van de fiets, want het is eigenlijk een fiets voor mensen met een wat kleiner gestalte dan ik.

Maar, ik heb 'grootje' dus gisteren voor een testrit van stal gehaald. 's Ochtends, de twee kilometer naar 't werk, veel kon er niet fout gaan hé.

De eerste bocht echter was spannend, om niet te zeggen zeer spannend, niet dat het wiel of het stuur los stonden, dat had ik goed vastgezet. Het was echter het feit dat het wiel/stuur altijd opnieuw naar zijn midden positie wou (rechtdoor dus) waardoor het stuur eigenlijk tegen wringt in elke andere positie dan rechtdoor. Heel, heel, heel vies om mee te rijden!
Het slag in het voorwiel en het achterwiel deden er ook geen goed aan trouwens.

Maar ik ben wel zonder brokken in Mazedia geraakt (had ik al gezegd dat we weer van naam veranderd zijn? Iemand in Parijs vond dat Maesdia te veel trok op zijn merknaam...).

's Middags was het echter wel andere koek. Ook wel zonder brokken over en weer geraakt maar dit maal was het spannend omdat de voorrem niet zo goed leek te pakken in de regen (aaaaaaahhhh!!!!). Ik stak bijna in iemand zijn omheining *woeps*. Gelukkig stond er niemand op te zien en was ik aan het rijden op het sinds vorige lente nieuwe fiets/voetpad dat afgeschermd is van de baan.

Spannend was dat

Om het even kort te zeggen, ik mis mijn eigen paardje. Zelfs al is 'grootje' veel lichter om te duwen en super plezant om de lichte glooiing naar mijn werk te doen.

Maar het feit dat het spatbord al het water afleidt naar mijn rechter been in plaats van naar de grond en andere komische dingen als dat ik moet oppassen dat mijn knie niet in de weg zit van het stuur, zijn zo wat minpunten die mij stil doen hunkeren naar een investering in een meer ideaal ros.

Nog even doorbijten dus. 2 oktober is niet zo veraf, toch?