Kleine Wereld

Wat een week. Het was me weer wat.

1.

Ik heb sinds vorig weekend mijn aluminium ros terug. Zijn voorlicht is gerepareerd, de naaf heeft de pot met vet gezien en ze hebben een band met een bizar Frans ventiel om mijn wiel gedaan. Kortom we zijn klaar voor de winter
Het was weer even wennen aan mijn monster grote fiets.

2.

Ik was totaal vergeten welke week R. nu weer beloofd had langs te komen. Blijkt dat hij me deze week kwam opzoeken. Het grote probleem was dat ik geen verlof had genomen omdat het niet de eerste keer zou zijn dat R. niet komt opdagen

Hij bleef wel maar een paar dagen, toch voelde ik me enorm schuldig dat ik niet bij hem kon zijn.

Tot overmaat van ramp heb ik onze laatste avond tot 23u30 moeten overwerken! Het was een gigantische ramp. R. was zo lief het mij te vergeven en heeft zelfs de binnenkant van Mazedia gezien (+ mijn baas J. en mijn chef de projet P. die vrij tot zeer aan het sterven was van de stress).

Maar om het goed te maken heb ik nog gekookt die avond en hebben we tot vrij laat nog gebabbeld. Mijn baas was zo genereus om mij toelating te geven om later te komen opdagen de volgende dag. Zo kon ik nog afscheid nemen van R. Voor ik naar 't werk vertrok.

3.

S. is vorig weekend zijn meubeltjes komen halen. Waardoor er weer plaats is voor wat eigen spulletjes aan te slepen.
Omdat ik een chronisch "mijn keuken is te klein"-probleem had, ben ik dan ook bij mijn geliefde meubel-aansleep-winkel keukenkastjes gaan bestellen.
Bestellen om te laten leveren, want hoewel ik alle stukken apart wel kan aanslepen, was het totaal pakket niet doenbaar. Ik had wel kunnen vragen van "maak een lijst van de stukken en ik kom ze één voor één halen" maar daar had ik natuurlijk te laat aan gedacht.

Ze zeiden me dat het minstens twee weken zou duren voor ze zouden leveren, maar wonderbaarlijk genoeg belden ze deze week al dat ze zouden komen leveren. Het probleem was dat het zo'n merde was deze week dat ik geen verlof kon krijgen.

Het lot wou dat ze net kwamen leveren op die ochtend dat ik toelating had later te komen opdagen. Zo zie je maar, een beetje geluk bij een ongeluk.

4.

IMG199

In de nawee van het vertrek van R. heb ik om mijn avonden te doden mijn keuken al half in elkaar gevezen. Ik miste enkel nog een boormachine voor de hendels aan de deurtjes te kunnen hangen, om de kastjes aan elkaar te bevestigen en natuurlijk om het blad op de kastjes te bevestigen. Dus kon ik mijn werk nog niet af maken. Maar de basis stukken stonden vrijdagavond dus al wel in elkaar. Wel, bijna want in mijn slaperig idiotisme heb ik 1 voorpaneel van een schuif verkeerd gemonteerd (hoera voor knutselen om elf uur 's avonds).

Normaal gezien kan je alle Ikea stukken gemakkelijk demonteren, enkel vond ik gewoon weg niet hoe. Uiteindelijk bleek het heel simpel, al ben ik het in Ikea moeten gaan vragen met schuif en al . La honte!

't zal aan de haarkleur liggen

Trouwens de schroevendraaier/boormachine van de Ikea doet het wel goed. Ik had erover gedacht een echte boormachine te gaan halen, maar weet je wat? Uiteindelijk gebruik ik dat toch voor niets anders dan wat Ikea meubeltjes om zeep te helpen en heel misschien om wat pluggen in de muur te steken. Dus duurder moest ik het eigenlijk niet gaan zoeken, dacht ik zo. Het resultaat echter, mag er wezen.

Het begint hier meer als een thuis te voelen. Het is een dikke week weer even kamperen geweest, maar het begint weer langzaam in orde te komen.

Nu nog een zetel. Ik heb er een paar mooie gezien maar ik kan ze niet uitvouwen tot een bed, wat min of meer wel een vereiste is. Dus we zoeken nog even verder.

Foto's hier: De werf

5.

Sinds de verf van mijn bril begon te bladeren (zo'n jaar en half of twee jaar geleden?) liep ik met het plan rond toch wel eens te gaan kijken voor zo'n nieuwe fiets op mijn neus.

Zo'n nieuwe bril heeft echter wat plan werk nodig. Een afspraak bij een oogarts boeken, de bril uitzoeken, bestellen en gaan ophalen. En natuurlijk moet je dat mikken op een goed moment want zo'n ding kost voor mij (de slechtziende) echt veel geld.

Je hebt zo van die mensen die een andere bril hebben voor elke kleur die ze in hun kleerkast hebben hangen, maar voor mij zou dat lichtjes een ramp zijn mits je weet dat mijn bril zowat 3 maal de kost van mijn keuken is

En dat de kost voor de bril + zonnebril samen aanschurkt tegen het limiet op mijn bankkaart.

Maar weet je, ik heb er geen spijt van. Ik heb de meest geniale oogarts gevonden. Hij komt uit Frankfurt en heeft zich hier gevestigd. En hij rijdt zelfs met de fiets naar het medisch centrum! Super sympathieke mens.

Daarbovenop het ik de meest aangename optiek gevonden die ik al ben tegen gekomen. Eentje waar ze het woord service nog kennen.

Omdat ik echt slecht zie heb ik echt wel iemand nodig die samen met mij iets uitzoekt, een mening geeft, iemand die luistert en die mij een gevoel van vertrouwen geeft. Ik ben echt afhankelijk van die persoon omdat ik zelf zo goed als niet kan zien wat die bril zegt. Ik kan wel zien en vooral voelen als die te groot is voor mijn gezicht maar een echt mooi overzicht heb ik niet echt.

Het is hetzelfde als je aan een schilderij of tekening werkt. Je moet af en toe eens afstand kunnen nemen om de totaliteit te kunnen bekijken. Wel zonder aangepaste glazen is dat voor mij een no-go, tenzij je overtuigd bent dat je een goed overzicht hebt op 5 à 10 centimeter van de spiegel

Weet je? Ik kreeg zelfs een tas thee in de optiek, het voelde alsof ik bij een schoonheidsspecialist was binnen gevallen zo werd ik in de wattekes gelegd.

Gisteren ben ik alles gaan ophalen en ik ben echt content. Een nieuwe bril is als een nieuwe fiets, het is even wennen. Maar ik ben echt content.

Allé hopla, tot volgende week!

Lisje