Kleine Wereld

Het is weer zo'n week waarin het allemaal ongewild in de soep draait.

Het is te zeggen, maandag had ik een geweldig idee voor een probleem (laten we dit project gemakkelijkheidshalve Probleem 1 noemen) wat ik super graag wou uitwerken en het lot wou dat ik zelf dat project op mijn planning had staan.

Maar tegen tien uur 's ochtends verdween mijn brede grijns.

De telefoon rinkelde, twee assistentes kwamen vervolgens langs en gedaan was het met wat ik bezig was. Ik moest "vlug" wat oplossen, namelijk Probleem 2.

Wel, ik kan je zeggen, ik heb die dag niets meer kunnen doen aan Probleem 1, waar ik net aan wou werken.

Maar dinsdag ging dat vast wel weer lukken, niet? We hadden het toch op de planning staan, juist?

Wel ja, gisterenochtend heb ik inderdaad twee lijnen code kunnen schrijven alvorens opnieuw de telefoon rinkelde.

Op de koop toe zei mijn baas 's middags dat hij de horror van een project (Probleem 2 van maandag) vandaag zou meenemen naar Parijs om het daar te gaan installeren.

Ik zweer het, ik hoorde het in Keulen donderen. Er was namelijk voor deze vrijdag een update van de databank gepland en de update van de "visuels" (8.5 GB aan afbeeldingen) die allen nog geoptimaliseerd moesten worden voor het internet en natuurlijk niet te vergeten, alle veranderingen die nog moesten doorgevoerd worden die nog niet bekend waren omdat de verantwoordelijke er nog niet over gemediteerd had.

Natuurlijk had ik beter gezwegen. Want ik kreeg prompt de dvd's met de "update" toegestopt en ik moest het zo maar eventjes oplossen in een namiddag terwijl ik er een hele dag voor had gevraagd!

Vermits we nog steeds niet kunnen toveren in Mazedia, werd het spannend qua planning. Maar gisterenavond om 19u30 leek het allemaal in kannen en kruiken. Al het werk moest alleen nog overgesjast worden naar het usbstickje dat mee moest naar Parijs.

Dus had ik mijn computer er aangezet en dan moest ik vertrekken omdat ik de sluiting van het bedrijf niet mag doen.

Ik kan niet zeggen dat ik er het volste vertrouwen in had, maar onder het motto "eenmaal de deur uit...", rakette ik naar huis op mijn trouwe ros.

Het lot wou dat ik na het onvermoeibare muziek luisteren die nacht nog een schrijfkriebel kreeg. Ja, het zat wel snor, ik heb een heel hoofdstuk van een verhaal herschreven alvorens tegen 3u in mijn bed te kruipen. Geloof me ik kroop niet graag in bed, want ik wou nog wel lekker doorschrijven, maar op een gegeven moment moet je toch terug gaan werken, dus beter de korte pijn.

Vanochtend ben ik maar een half uurtje vroeger naar het werk vertrokken omdat het usbstickje voor mijn baas klaar moest zijn die ochtend. En weet je wat? Om negen uur stipt lag die usbstick te blinken op zijn desk. Ik was trots dat het toch gelukt was en was alweer bezig aan Probleem 1 als hij het bedrijf binnen wandelde.

Ik had echter moeten weten dat er niet zoiets was als gemakkelijk gewonnen. Nog geen half uur later kreeg ik telefoon, de verantwoordelijke voor het project had gemediteerd en weet je wat? Hij wou nog wat veranderingen zien voor het project naar Parijs ging.

Het kwam er uiteindelijk op neer dat ik én het flash programma én de website én de databank moest aanpassen. En natuurlijk moest dat nog vlug even getest en dan op het usb-dingetje gezet worden en liefst nog voor de middag want mijn baas vertrok dan naar Parijs.

Het is echt niet mijn week. Ik zweer het, als kers op de taart moet er deze week enkel nog mijn favoriete rijschoolflash op het menu gezet worden, dan is mijn week echt compleet.

Het weekend is niet veraf meer, right?