It's a native speakers privilege only.

K en FM kloegen al over hun groen-wee. Maar ook voor mij duurt de winter lang. Maar ik ben nog niet klaar om te klagen hoor. Ik weet wel dat die lente eraan komt. Het zonneke deed hier vandaag haar best, al was het daarom toch niet warmer. Maar in afwachting tot het echte groen heb ik mij onbewust al vast omringt door artificieel groen.
Want zelfs al is het hier in .fr een graadje warmer dan in .be & .no en ligt hier geen sneeuw meer sinds de dag dat hij gevallen was (hoera voor de drie centimeter!!!), zijn de planten dor.

Dus voor degenen die snakken naar groen:

Mocht je er aan twijfelen, de munt in mijnen hof is zo goed als doodgevroren. Maar hij was zeer jong en fris op de gevoelige plaat gelegd in september 2009. Zijn wederopstanding uit zijn assen, net als een feniks, na de "verschroeiende" zomer. En speciaal voor de groen-wee-lijders heb ik hem zowaar uit het archief opgedoken.

De lente komt met rasse schreden dichterbij, al geloven we het soms zelf niet.

Als het sneeuwt en de niet-gestrooide straat in een mum van tijd in een ijs-paradijs veranderd is het niet slim om met je makkers in het midden van de drukke school-straat te gaan doen alsof je aan het ijsschaatsen bent.

Niet met de auto's mee, niet tegen de auto's in en zeker niet als je denkt te vallen vlak voor een auto die weliswaar aan 0.5 km per uur vooruit gaat.

Er is gelukkig niets gebeurd, maar het lijkt me er sterk op dat de evolutie voor sommigen de vecht- of vluchtreactie gewoon totaal heeft verdoofd.

Of was het de kou?

Iemand had het al een beetje verklapt waar ik heb uitgehangen een heel weekend. Maar we zwieren hier toch nog even een woordje ter aanvulling.

Mijn weekend was schitterend!

Speciaal voor FOSDEM had ik vrijdag en maandag verlof genomen om heen en weer te kunnen reizen. En wonderwel verliep de reis dit keer wel vlot. Ik heb zelfs de nieuwe layout van mijn blog min of meer kunnen finaliseren. Of dat getuigt van hoe boeiend eerste klas reizen is laten we er even tussenuit.

Ik heb me echter dik geamuseerd afgelopen weekend. Tegelijkertijd heb ik zelfs wat mensen gelukkig gemaakt, waaronder Ferme Marie. Ze had me al eventjes geleden gevraagd of ik soms een design wou maken voor haar blog. Maar met kerst was dat wat vergeten.
Maar van 't weekend was het prijs. Ik heb mijn trukendoos bovengehaald en met de foto-kunsten van Heure Vent, hebben we een geweldige achtergrond verzorgd voor de blog. Waarbij zowel FM als B. met enige verbazing zaten te kijken hoe je met CSS kunt goochelen.

Ik moet helaas wel zeggen dat blogger niet echt veel vrijheid biedt voor de gebruiker (of is dat een gedacht?). Wordpress is heel wat vrijer in gebruik. Maar het gemak van blogger is wel dat het volledig geïntegreerd is met wat FM al gebruikt van google services.

Maar genoeg over die dingen. FOSDEM was echt zalig. Het deed enorm deugd iedereen terug te zien.
Ik kijk al steevast uit naar editie 2011.

Op mijn terugreis naar .fr heb ik zelfs nog een FOSDEM'er tegen het lijf gelopen. En als ik nu niet vergeten was zijn naam te vragen, dan had ik vast kunnen zeggen wie het was. Maar het was leuk om in de trein tussen Brussel Centraal en Brussel Zuid even te kunnen keuvelen over het evenement waar vast veel mensen met een glimlach naar terug kijken.

Ik heb nog niet deftig gegoogeld maar de foto's zijn vast memorabel.
Btw, ik vind nog steeds de keysigning het meest maffe fenomeen van heel het evenement.

Deze batterijen zijn al vast weer opgeladen.

Tot gauw!

En soms, vrij vaak zelfs, duw ik dan niet "publish", maar hou ik het voor mezelf.

Maar als je wilt weten wat de laatste nieuwe mijmeringen zijn, buiten diegene ik net gepubliceerd heb:

• Mensen managen is moeilijker dan het vaak lijkt.
• Druk is een slecht excuus voor veel dingen
• Hoe ver ga je om een klant te plezieren?
• Hoe ver ga je om je doel te bereiken?
• Ademhalen, jezelf betrappen als je dat niet doet

En misschien schrijf ik er toch nog wel een stukje over. Maar dat is niet meer voor vandaag.

Slaapwel

I get up and go to sleep with my work, because I adore it.

Although I said to a few people during the tiring month of December, that I couldn't find my spirit anymore to go and give all I got every day, that feeling has started to turn since a few weeks.

I even found myself starting to work on a new design for my website, which is liberating in a way.

Yet just a moment ago I had to stop myself and look at what I had been dreaming up.

I had been dreaming of my html/css/javascript based website as if it was a flash/flex application. And while it could work, I have to ask myself, how far can I take this? At what point do I have to admit to myself that maybe, I need to switch to other means of development?

But dreaming on how to animate something like html, make it vibrant with colors, tempting to click and discover, in itself proves that I'm certainly not done doing flash and flex.

I adore it, although only flex is open source. And it might be against my principles to be forced to work on a non-linux environment due to FlashCS4, but I cannot help but let that slide because it kindles something passionate in me.

A few hours ago, right before I left work, I attached a 17inch touchscreen to my workstation to test the application I had been working on for some time now. And it is a joy to find out how it interacts.

I do realize I have to redo certain points of the project. But it is fun to play with things like these.

Do you've got something you're passionate about?

Grof geschat hadden we vandaag drie vrij aangename hersenbrekers op de plank vandaag.

1, was een museumstuk, onze allereerste Flex creatie, een kersje. Al was gisteren de leverdatum, vanochtend moesten we in allerijl toch nog even wat fixen.
GG en ik hadden gisterenavond vlug vlug nog een release uit onze mouw moeten schudden, waardoor de applicatie half getest was op correctheid van de laatste bugfixes.
Bleek dat toen GG al weg was en ik bij P ging checken die het kersje moest gaan leveren, dat er nog een vrij grove bug zat in het ding. Iets wat GG totaal niet had verwacht in de code en een hoekje waar ik niet naar gekeken had. Dat gebeurd, maar het was voor mij een teleurstelling. Ik had echt gehoopt dat het kersje blonk maar het bleek vrij dof met een rotte plek.
En hoewel ik nog aanbood om er nog even naar te kijken, vonden zowel P als J dat het beter was om dat vanochtend te doen.
Met trots konden we tegen 10u zeggen dat het volledig werkte naar behoren en konden we met een glimlach overgaan op puzzel nummer 2.

2, was een grapje in een rekenprogramma van een meubelbouwer en sympathieke klant, object-geörienteerde AS2.
Het rekenprogramma berekent de prijs van te bouwen meubels en wordt gebruikt door de commercials in het bedrijf.
Ze hadden een klein probleempje met een pdf die eigenlijk maar 7 pagina's mocht zijn maar blijkbaar 19 pagina's werd. Een grapje van OJ die snel had willen zijn en een oplossing had geknoeid die geen oplossing was. Waarvoor oprecht dank OJ, bij deze snap ik ook hoe de print-module van het programma werkt.

Het heeft me een halve dag werk gekost om uit te pluizen waar het grapje verstopt zat, tegelijk met het corrigeren van de vergeten punt-komma's die mijn eclipse om de zoveel tijd doet staken bij het proberen editen van een klasse van over de drieduizend lijnen code.
Oprechte dank aan de stagiair, die de eerste lijnen had gezet van deze knoert en aan OJ nogmaals, om zelfs je naam bij de fixes te vermelden, zelfs al waren ze duidelijk een grapje.

3, de studie van het verkeer via ons favoriet rijschoolprogramma.
Sinds enkele werken voeren we tests uit op een server waarbij we het verkeer, dat afbeeldingen en geluid wil ophalen voor de vragen van het rijschoolprogramma, hadden omgeleid naar deze hyper-performante server.
Eigenlijk doen we dit al maanden, maar we stuurden maar de helft van het verkeer door naar deze server. De andere helft van het verkeer ging zijn gerief halen op onze normale productie-server. Die oplossing was echter niet permanent maar een test-oplossing om beter zicht te krijgen op het verkeer dat het rijschool programma genereert.
Nu hadden we echter vorige week al even geprobeerd om al het verkeer om te leiden, maar dat draaide uit op serieuze file (stel je voor) en uiteraard het niet-aflatend gebel en ge-mail van de klant.
Gisteren hadden we deel twee ingeschakeld. We hadden vernieuwingen doorgevoerd en we waren klaar voor de nieuwe test.
Vanavond om 18u/19u waren de piekuren in volle aantocht. De processor was idle, de afbeeldingen en de geluids-bestanden zaten allemaal in het geheugen, de server en de logs stelden het goed, maar het rijschoolprogramma ging voor geen meter meer vooruit.
Opnieuw file voor de leerlingen van de rijscholen.
We kregen er geen kop noch staart aan, de limieten van alle betrokken delen waren zo ver open geschroefd als we konden en nog was het ondoenbaar en tegelijk zo klaar als een klontje.
Aan een performante processor heb je geen zak als het systeem op zich niet capabel is om genoeg connecties op te vangen.
We hebben daarom het verkeer weer verdeeld over twee rijstroken en hebben we voldoende bewijs dat het voor onze rijschool-gigant onhaalbaar is om maar 1 server te hebben.
Als we nu ook nog de remake erbij gooien in Flex/Cairngorm/etc van de hele inboedel, denk ik dat weer een koe van een uitdaging in de wachtrij staan heb.

Laat maar komen! (Commercials, ik duim voor jullie).

Fluoriserende bandjes, als zwembandjes
om mijn enkels en steeds meer lijkt dit op waterfietsen

Hey, hey, je hebt me toch gezien, niet?

Fietsen, fietsen, waterfietsend door het leven,
trappend op het droge,
knisperend van het zand
en ik wil een plukje groen tussen deze dode bomen en beton

dromend van back to basics en weg van dit alles als het nu maar opdroogde

En waarom terug gaan naar nummer 38 als er niemand op je wacht?
Maar wat belangrijker is, waarom niet terug gaan als er wel iemand op je wacht?

tik, tik, tikkend door het leven
schrijvend voor je leven, als je leven en je dood
vergelijk gelijkenissen
en zelf-analyse voor werkpaarden

druk, druk, druk de woorden uit hoofd
en schrijf je pols weer los
want vandaag creëren we de kurkenstop
die het huilen van dit winterweer
sto... sto... stop... stelpen zal

sto... sto... stotterend door het leven in drie talen of meer
open je longen wijd en neem een diepe ademteug
want je zal het nodig hebben

recreëer en lanceer jezelf als eend onder de eenden
en wacht tot de dobber vanzelf weer komt bovendrijven

C’est pour dire que si, par hasard, il reste sec pendant la journée, moi je commence à avoir l’envie de m’échapper avec ma tente et mon beau cheval d’acier.
Malheureusement, la pluie va continuer de nous embêter pour plusieurs jours.

De wekker liep af en ik sleepte mezelf het bed uit voor de laatste werkdag van de week. Omdat het nog donker is dacht ik "nah, ik doe mijn rolluik nog niet omhoog" en begon aan mijn ochtendritueel dat vooral veel heen en weer geloop inhoudt, tot ik op een gegeven moment een halve blik wierp op de half opgetrokken rolluik in de slaapkamer. Het is te zeggen, ik keek door de venster waar er geen rolluik was.

Het zag wit buiten!
"ohla," dacht ik, "heeft het zo hard gevroren dat het wit ziet buiten? Dat moet toch de eerste keer zijn!". Dus ik liep naar het raam en trok de rolluik verder op om het schouwspel te bekijken, want ik weet dat ze hier in Nantes nooit strooien.

Met verstomming geslagen keek ik naar een fietser die voorbij kwam. En kon me vervolgens niet meer inhouden. De meest geweldige grijns verscheen op mijn gezicht en ik had veel zin om net als de gamins van L. te roepen "Papa regarde! Il y a de la neige!" (met die onbedwingbare goesting rond te springen als een zot).

De fietser echter was het meest kostelijke zicht ooit, bedekt met aan de voorkant een goede laag sneeuw, je zag zelfs niet welke huidskleur hij eigenlijk had. En dan de blik op zijn achterkant, het fluo-oranje vestje dat standaard fietskledij is hier in Nantes.

De hamvraag natuurlijk is: ben ik er met mijn fiets op uit getrokken?

Helaas, ik doe veel zotte dingen, maar een zelfmoordpoging op de fiets was ik nog niet van plan.
Dan maar te voet hé. Onderweg wel veel bijna-botsingen gezien en de police municipale die samen met al de rest de lichte glooiing niet op geraakte aan het rondpunt (binnenwegen neem je dus niet als het gesneeuwd heeft).

En het grappigste was het naar buiten staren in den bureau van M. want daar had je goed zicht op de ingang van de parking (met een onmiddellijke scherpe bocht ).

J. deed de bocht het bijna goed (in twee keer) en het kostelijkste was F. die totaal onverwacht op de fiets (vanuit centre ville) aan kwam rijden, zo fier als een gieter

"Mortel" was het woord van vandaag en zowel "neige" en "Canada" waren in de mode.

Helaas werd het tegen 's middags "neige fondue" en is het nu volledig verdwenen buiten een paar ijsplekken waar het nog nat was.

Nu hopen op nog een centimeter morgenvroeg!

Groetjes,

Lisje